ธุรกิจแฟรนไชส์สถาบันกวดวิชาปัจจุบันนี้มีให้เลือกมากมายหลายแบรนด์ อันดับแรกคุณต้องเลือกหาทำเลสถานที่ที่ตั้งสถาบันกวดวิชาเสียก่อน ควรจะเป็นสถานที่แถวที่มีโรงเรียนอยู่เยอะ หรือแหล่งหมู่บ้านจัดสรรและควรที่เด็กนักเรียนจะเดินทางมาเองสะดวกโดยที่ผู้ปกครองไม่ต้องมาส่งทุกครั้งก็ได้ นอกจากนี้ยังมีค่าธุรกิจแฟรนไชส์ประมาณ 150,000 บาท ค่าธรรมเนียม (คิดจากรายได้ต่อคอร์ส) บางที่ยังมีค่าธรรมเนียมแรกเข้าด้วย คุณยังต้องจ่ายค่าตกแต่งสถานที่อีกประมาณ 150,000  ในส่วนเจ้าของธุรกิจแฟรนไชส์จะจัดการเอกสาร คิดคอร์สการเรียน อบรมเทคนิคการสอน บางแฟรนไชส์ยังจัดทำแผนการตลาดให้ด้วย แต่อะไรคือสิ่งที่จะทำให้ประสบความสำเร็จหรือได้เปรียบคู่แข่ง เจ้าของสถาบันกวดวิชาแห่งหนึ่ง ให้ความเห็นว่า วิชาหลักๆ เช่น คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ สอนเองได้จะดีที่สุดนอกจากจะมั่นใจได้ว่า จะเต็มที่กับการสอนทุกครั้งแล้ว ยังป้องกันฐานลูกค้าและชื่อเสียงเพราะไม่ต้องระแวงว่าเมื่อครูที่จ้างมาสอนวิชาหลักๆรู้เทคนิคและการทำงานหมดแล้ก็จะไปเปิดสอนเอง เจ้าของสถาบันกวดวิชาแห่งนี้ยังแนะนำอีกว่าถ้าอยากให้ได้รายได้ดีมีชื่อเสียงต้องสามารถการันตีผลการสอบเข้าได้ โดยเสนอคอร์สเข้มข้นให้ผู้ปกครองซื้อคอร์สติดต่อกันตามที่แนะนำ ก็จะดูแลเป็นพิเศษช่วงสอบเข้าเด็กนักเรียนบางคนไปกินนอนอยู่บ้านจ้าของสถาบันเลย พอสอบเข้าได้ในสถาบันที่มีชื่อเสียง ก็ทำป้ายขึ้นชื่อประกาศกันเป็นผลงานใหญ่โต

ธุรกิจแฟรนไชส์สถาบันสอนพิเศษคอร์สใหญ่ๆว่ากันหลักหมื่นครึ่งปีรายได้เหยียบหลักล้าน เจ้าของสถานที่สอนพิเศษแห่งนึงเล่าว่า จากที่เปิดสอนคอร์สเฉพาะวันหยุด ตอนนี้ต้องลาออกจากงานที่ทำประจำที่สายการบินแห่งหนึ่ง มาเปิดเต็มตัวตั้งแต่จันทร์ถึงอาทิตย์ เพื่อรองรับธุรกิจที่โตขึ้น.. ธุรกิจแฟรนไชส์สถาบันสอนพิเศษธุรกิจที่เหมือนจะเล็กแต่รายได้ไม่เล็กอย่างที่คิด

ธุรกิจแฟรนไชส์เซเว่น ต้องบอกว่าเป็นร้านสะดวกซื้อที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประเทศเลยก็ว่าได้ครับ สำหรับเซเว่น ซึ่งถ้าใครที่คิดกำลังอยากจะทำธุรกิจร้านสะดวกซื้อและมีเงินทุนเยอะหน่อย ผมแนะนำแฟรนไชส์เซเว่นเลยครับ ส่วนสำหรับคนที่อยากจะหาซื้อเป็นพวกธุรกิจแฟรนไชส์ร้านอาหาร ผมแนะนำ ชายสี่บะหมี่เกี๊ยว ซึ่งก็ใช้เงินทุนไม่เยอะเลยครับ อีกทั้งมีแนวโน้มจะได้กำไรเยอะด้วยล่ะครับ เพราะว่าลูกค้าติดเยอะ และคนส่วนใหญ่ก็คุ้นหูกันดีกับคำว่าชายสี่บะหมี่เกี๊ยว และ อีกอย่างที่อยากจะแนะนำก็คือ ไก่ย่างห้าดาวครับ อันนี้ก็ใช้เงินทุนไม่เยอะเช่นกันครับ แล้วก็มีแนวโน้มจะได้กำไรเยอะเช่นกัน ก็ด้วยทั้งรสชาติของไก้ห้าดาว ต้องบอกว่าอร่อยมากครับ อีกทั้งชื่อเสียงก็ต้องยอมรับครับ เพราะน้อยคนหนักที่จะไม่รู้จักไก้ย่างห้าดาว

และที่ผมกล่าวมาก็เป็นธุรกิจแฟรนไชส์ยอดนิยมที่มีคนทำกันเยอะมาก และดูแนวโน้มว่าจะประสบความสำเร็จซะเป็นส่วนใหญ่ เพราะสิ่งที่จะได้จากธุรกิจแฟรนไชส์ที่ผมกล่าวไปนั้นแน่ๆเลยก็คือ ลูกค้าประจำครับ รับรองว่ามีแน่ๆครับ ซึ่งลูกค้าประจำก็ถือได้ว่าเป็นหัวใจในการทำธุรกิจเลยล่ะครับ ถ้าหากไม่อยากเสี่ยง ไม่อยากขาดทุน ก็อย่างที่ผมกล่าวไป เลือกอันที่คนทำเยอะๆ และมีชื่อเสียงมาก คนรู้จักทั่วไป จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวทีหลังครับ

ข้อดีของธุรกิจแฟรนไชส์ อย่างแรกเลยสำหรับคนที่จะเริ่มทำ คือมีประเภทธุรกิจให้เราได้เลือกทำหลากหลายตามความต้องการของเราอย่างที่ผมกล่าวไปแล้วข้างต้น ซึ่งบางคนอาจจะอยากเปิดร้านอาหารสักร้าน แต่ไม่รู้จะเปิดร้านอะไร ปัญหาตรงนี้เราก็ตัดไปได้เลยเพราะเราเพียงแค่เลือกธุรกินแฟรนไชส์ร้านอาหารที่มีอยู่แล้ว และข้อดีต่อมาของธุรกิจแฟรนไชส์ก็คือความเสี่ยงน้อย ความเสี่ยงในที่นี้ก็หมายถึง ความเสี่ยงที่จะขาดทุน ทำไมผมถึงบอกว่าความเสี่ยงการขาดทุนน้อย ก็เพราะว่าธุรกิจเหล่านี้ มักจะติดตลาดแล้ว และมีคนรู้จัก มีฐานลูกค้าเดิมอยู่ อย่างเช่น ร้านชายสี่บะหมี่เกี๊ยว ซึ่งก็เป็นธุรกิจแฟรนไชส์อย่างนึง จะเห็นได้ว่าเป็นชื่อที่เราคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว เพราะถ้าหารเราเปิดร้านของเราเองเราก็ต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะทำให้ติดตลาด และยังต้องเผชิญความเสี่ยงในหลายๆด้านอีก

และที่ผมกล่าวมานั้นก็เป็นข้อดีของธุรกิจแฟรนไชส์ สำหรับคนที่อยากจะเริ่มทำธุรกิจสักอย่าง และต้องการรายได้ที่แน่นอน ไม่อยากขาดทุน ก็ลองมองหาธุรกิจแฟรไชส์ที่ชอบ และเหมาะสมกับจำนวนเงินลงทุนของเรา และก็ลองติดต่อดูครับ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ใช่ว่าทุกคนที่ซื้อแฟรนไชส์มาทำจะประสบความสำเร็จกันหมดนะครับ เราเองก็ต้องหมั่นดูแล บริหารจัดการดีๆด้วยครับ จึงจะทำให้ประสบความสำเร็จ เพราะไม่ว่าจะเป็นธุรกิจประเภทไหน หากขาดการบริหารจัดการที่ดี ต่อให้มีชื่อเสียงยังไง ก็ไปไม่รอดครับ

ทำยังไงดี… จะไปขายงานไหนอีกดี  เฮ้ย…ไอ้นี่มันกำไรดีจริงๆ นะ ครึ่งๆ ตลอดเลย เสียแต่ไม่มีทุนนี่แหล่ะ  ถ้าได้ขายงานอีเวนท์อย่างนี้อีก คาดว่าลงไป 3400 ก็คงขายเกลี้ยง ดูจากเคิบ (การขาย 2 ครั้งที่ผ่านมา) น่าจะได้กำไรประมาณ 2500 บาทได้ (ก็ยังไม่ 5000)  เราน่าจะต้องขายดีๆ แบบหมดเกลี้ยงๆ อีก 2-3 ครั้งถึงจะได้กำไร 5000 เลยปรึกษาครูเรนเจ้าเดิมว่ามีงานไหนให้ขายอีกหรือเปล่า  ครูเรนเลยถามมาว่า พวกเราคิดจะทำธุรกิจส่วนตัวอันนี้จริงจังหรือเปล่า ก็นะ… ถ้าเอิร์ธยอม (เพราะเอิร์ธเป็นเจ้าของโปรดักส์) เราก็อยากทำจริงจังนะ แนวโน้มมันดีอ่ะ ซึ่งเอิร์ธก็บอกว่าอยากทำจริงจังเหมือนกัน ไอ้เป้ก็เลยว่าตามกัน  ซึ่งพอพวกเราตกลงกันอย่างนี้ครูเรนก็ควักเงินมา 5 พัน  บอกว่าคืนพันหามา เอาห้าพันไปลงทุนป่ะ  เราก็ว่าผิดกฏอ.บริหาร ครูเรนก็บอกว่าพวกเรามาถึงขนาดนี้แล้วยังจะทำต่อกันได้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จในธุรกิจส่วนตัวระดับหนึ่งแล้ว มันน่าจะตรงตามที่ อ.บริหารต้องการ คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไรหรอก เพราะเงินทุนแรกเริ่มของพวกเราก็คือ 1500 บาทจริงๆ  แล้วจากโปรเจควิชาบริหารทำให้พวกเรามีธุรกิจส่วนตัวเป็นของตัวเองได้อย่างจริงจังก็เรียกได้ว่าอ.เค้าประสบความสำเร็จทางการสอนเหมือนกัน  เราก็ว่านั่นสิ เลยตกลงกับเพื่อนๆ ว่าพวกเราจะยึดธุรกิจส่วนตัวนี้เป็นอาชีพแล้วล่ะนะ

กลุ่มเราเลยได้เงินทุน 1500 บาทมาจากครูเรน (ที่ปรึกษาดี ไม่ต้องควักสักกะบาทเดียว ไอ้เอิร์ธไปเรียน หลังๆ ก็เรียนฟรีด้วยเหอะ 555+) ก็มาลงทุนทำเปเปอร์โมเดลกัน ทำเป็นรูปนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันตามคำแนะนำของครูเรนนี่แหล่ะ  เปิดตัวโปรดักส์ครั้งแรกในงานมหาวิยาลัย 3 วัน  ขายดีมากอ่ะค่ะ!!

ขอบคุณที่ปรึกษาคุณครูเรน เรนมากๆ เลยเถอะค่ะ เพราะตัวแบบแปลนแบบที่ยังไม่ได้ต่อขายดีกว่าตัวที่ต่อเสร็จแล้วอีก  ตรงนี้ตอนแรกเรากะจะต่อสำเร็จขายอย่างเดียว แต่คุณครูเรน เรนแนะนำมาซึ่งแบบ… เวิร์คมากมายเลยอ่ะ  เอาเป็นว่าสรุปจบงาน เงินทุนหนึ่งพันห้าร้อยบาท เราลงทุนทำเปเปอร์โมเดลไป 60 ตัว แบบต่อสำเร็จ 20 ตัว แบบแปลนกระดาษต่อเอง 40 ตัว (งบมีอยู่แค่นี้ ค่ารถไปซื้อของนู่นนี่ เหลือซื้อของมาทำจริง 1000 บาท)  แต่สินค้าขายหมดเกลี้ยงเลย ได้เงินมา 1,900  หักต้นทุน 1500 เหลือกำไร 400 บาท เฮ้ย… ก็เยอะอยู่เหมือนกันนะ

ต้องให้ได้กำไร 5000 บาทภายในปลายเทอมนี้ ตอนนี้ได้มา 400 แล้ว ครูเรน เรนยังไม่เอา 1500 คืน บอกใช้ทำทุนไปก่อนขจนกว่าจะจบโปรเจคธุรกิจส่วนตัว (ใจดี ฮิ ฮิ) ตอนนี้พวกเราเลยมีเงินทำทุนเพิ่มอีก 400 เป็น 1900 บาท  แต่ทีนี้… งานมหาลัยจบแล้ว จะไปขายที่ไหนต่ออีกดีล่ะ  กรรมจริงๆ

มีปัญหาปรึกษาครูเรนเลยเหอะ ได้เรื่อง ก็โทรปรึกษา ครูเรนแนะนำมาว่าให้เปลี่ยนแนวจากนักศึกษาทำเป็นดารา แล้วเอาไปฝากร้านกิ๊ฟช๊อปขาย  แต่ร้านกิ๊ปช็อฟเคลียร์เงินต่อเดือน กว่าเราจะรู้ว่ากำไรหรือขายทุนเดี๋ยวก็ปลายเทอมพอดี ครูเรนเลย ‘สั่ง’ (สั่งมาเลยล่ะ) ว่าปลายเดือนนี้คุณครูเรน เรนกำลังจะจัดงานอีเวนท์ให้เด็กๆ ที่ทำธุรกิจส่วนตัวคนอื่นมาขายของด้วย สั่งพวกเราจ่ายค่าบูธ 250 มาขายของงานนี้ซะดีๆ ก็ได้ช่องทางการขายเพิ่มมาอีกช่องล่ะกับธุรกิจส่วนตัวของพวกเรา

“เอิร์ธถนัดทำอะไรล่ะ”

“ทำเป็นตัวคนครับ เอิร์ธถนัดทำตัวการ์ตูนจิบิ” (ศัพท์เฉพาะของพวกอาร์ตเขาเหอะ มันแปลว่าการ์ตูนตัวเล็กๆ)

“งั้นเอิร์ธก็ทำจิบินั่นแหล่ะ แต่อย่างเพิ่งทำรูปการ์ตูน  ทำเป็นตัวชาย 1 ตัว ตัวหญิง 1 ตัว ขายในมหา’ลัยใช่ป่ะ”

“ใช่ครับ” เอิร์ธตอบ

“งั้นก็ทำใส่ชุดนักศึกษา  ให้ดีใส่โลโก้ของแต่ละคณะไว้ด้วยจะได้รู้ว่าเด็กคณะไหน”

อะโหย!! ครูเรน สุดยอดอีกแล้วค่ะท่าน ออกไอเดียให้เอิร์ธขายเพื่อน เอ๊ย!! ทำเป็นรูปเพื่อนๆ ในมหาลัยขาย มีโลโก้คณะด้วย อย่างนี้เด็กคณะอื่นก็มาซื้อได้  โคตรเริ่ดเลยอ่ะ ใกล้งานมหาลัยแรา ขายในงานมหาลัยสงสับรวยเละ

“แต่มันต่อไม่ได้เยอะนะพี่เรน เอิร์ธขายในงานมหาลัย กลัวทำไม่พอขาย” เราแอบกระซิบให้เอิร์ธถามครูเรน ก็ได้คำตอบแบบ… เวิร์คมาก คิดไม่ถึง คือครูเรนถามกลับมาว่า

“เอิร์ธ ที่เอิร์ธชอบทำตุ๊กตากระดาษนะ เอิร?ธชอบทำตรงไหน”

“เอิร์ธชอบต่อครับ”  ไอ้เอิร์ธตอบ (คุยถึงเพื่อน ขึ้นไอ้แล้วเรา 555+)

“ครูคนซื้อก็น่าจะอยากต่อเองนะ มันสนุกกว่าซื้อไปขึ้นหิ้งเฉยๆ นะ”

บร๊ะเจ้า!!~ คำชี้แนะจากเทพ เอ๊ย! ครูเรน  นั่นสิ ถ้าเราทำแปลนออกมาให้เขาไปต่อกันเอง  เราก็ไม่ต้องวุ่นวายกันมาก ค่ากระดาษ… มันต้องใช้กระดาษหนาพิเศษหน่อย เรากับเอิร์ธคำนวนกันแล้ว ตกแผ่นละ 5 บาท ค่า Print แผ่นละ 5 บาท  ครูเรนสั่งว่าให้คิดค่าครีเอทของเอิร์ธะเป็นต้นทุนด้วยเพราะถ้าไปจ้านคนอื่นก็มีต้นทุน รวมทั้งหมด 15 บาท ขายแปลนแผ่นละ 25 บาท ธุรกิจส่วนตัวอันนี้เราว่ากำไรดีสุดๆ         อ่ะ

ก็เลยตกลงกันว่าเพื่อนเอิร์ธโทรไปปรึกษาครูเรน ก็เล่ารายละเอียดให้ฟังเรื่องธุรกิจส่วนตัว ครูเรนถามว่าจะขายที่ไหน ไอ้ตุ๊กตากระดาษเนี่ย  พวกเราตอบว่าขายในมหาวิทยาลัยให้เพื่อนๆ และอาจารย์ ทุกคนจะได้ช่วยกันซื้อ ก็ได้คำตอบ (ด่า) กลับมาว่า

“คุณจะไร้ศักดิ์ศรีกันไปหน่อยหรือเปล่า  ถ้าอย่างนั้นตั้งองค์กรขอรับบริจาคไปเลยไหม  อย่ามาทำธุรกิจ ธุรกิจจะเล็กจะใหญ่จะเป็นธุรกิจส่วนตัวหรือก็ตาม แต่ถ้าทำแล้วมันก็คือธุรกิจ ต้องขายสินค้าให้ได้ด้วยความที่มันเป็นสินค้าของเรา ไม่ใช่ให้เพื่อนกันมาช่วยกันซื้อ  อย่างนั้นไม่เรียกว่าธุรกิจ เป็นการช่วยกัน ไม่ใช่การทำการค้า  ขืนให้แต่คนช่วยซื้อๆ ก็ไม่รู้จักพัฒนาโปรดักส์ให้ดี แล้วจะเอาของไปขายให้คนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนได้ยังไง คุณจะขยายธุรกิจของคุณให้โตขึ้นได้ยังไง”

ครูเรนว่า (ด่า) มาอย่างนี้แหล่ะ โหย… ฟังอึ้งเหอะ ไม่ได้โกรธนะคะ ชอบมาก  ได้แนวคิดที่ยึดเป็นแนวทางในการดำเนินธุรกิจส่วนตัวต่อไปได้เลยล่ะค่ะ  คิดในตอนนั้นเลยล่ะว่าพวกเราเลือกที่ปรึกษาในการทำธุรกิจส่วนตัวได้ถูกคนแล้ว

วันนี้ก็เลยประชุมกับหุ้นส่วนของธุรกิจส่วนตัวทั้ง 3 คน (รวมเราด้วย  เรา 1 เพื่อน 2 รวมเป็น 3 คน)  ก็มานั่งคิดว่าธุรกิจส่วนตัวของพวกเราจะทำอะไรกันดี เพื่อนเป้ (เพื่อนเราคนแรก) บ้านอยู่สำเพ็ง ก็ถามว่าจะเอาของแถวสำเพ็งมาขายดีไหม  แต่เพื่อนเป้ขายผ้าเหอะ เราว่าหาช่องทางตลาดยากอ่ะ  เราคิดว่าการขายของเราอย่างมากก็อยู่ในมหาวิทยาลัย แล้วจะเอาผ้าไปขายใครล่ะ ในมหาวิทยาลัยเนี่ย  ซึ่งจริงๆ เราคิดว่าขายของแบบว่าถูกๆ ควักเงินง่ายๆ ก่อนดีกว่า อย่างน้อยไม่มีใครซื้อก็เพื่อนกันนี่แหล่ะซื้อ  ก็เลยเสนอว่าเครื่องเขียนไหม พวกยางลบ ปากกา ไม้บรรทัดอะไรพวกนี้ ขายในมหาวิทยาลัยนี่แหล่ะ แต่เพื่อนเอิร์ธ (เพื่อนอีกคนของเรา) บอกว่าไม่เวิร์คหรอก  ของแบบนี้ใครๆ ก็หามาขายได้  ถ้าเจอเพื่อนกลุ่มอื่นเอาของแบบเดียวกันมาขายแทนที่จะช่วยกันซื้อกลายเป็นว่าต้องมาเข่งกันเอง แล้วกำไรพวกนี้ต่อชิ้นบาทสองบาท ไม่มีทางทำกำไรได้ถึงห้าพันบาทภายในเวลาระยะสามเดือนแน่ๆ เพื่อนเอิร์ธเสนอมาว่าต้งอทำของที่ใช้ไอเดียวครีเอทไม่ซ้ำใคร ลงทุนต่ำ กำไรสูง เน้นขายไอเดียเป็นหลัก แล้วใครก็มาเลียนแบบขายแข่งกับเราไม่ได้

เออ… เฮ้ย ข้อเสนอเพื่อนเอิร์ธน่าสนใจดีว่ะ ว่าแต่จะไปหาไอ้ของประเภทอย่างงั้นมาจากไหน ถ้าไปซื้อมาใครๆ ก็ต้องไปซื้อมาได้เหมือนกัน อาการนี้แปลว่าต้องทำของเองเท่านั้นดิ  พอสรุปได้อย่างนั้นเพื่อนเอิร์ธก็เลยเสอนมาว่า เพื่อนเอิร์ธทำตุ๊กตากระดาษอยู่ คือมันเป็นโมเดลกระดาษอ่ะนะ  ดีไซน์แบบแปลนออกมา เอามาตัด แล้วก็ต่อประกอบกัน เพื่อนเอิร์ธเรียนวาดรูปอยู่ วาดเก่งเลยอ่ะ ก็ใช้พื้นฐานตรงนี้ทำโมเดลตุ๊กตากระดาษขึ้นมา  เลยเสนอพวกเราว่าถ้าสินค้าตัวนี้เป็นยังไง เราดูรูปตัวอย่าง (ในโทรศัพท์ที่เอิร์ธถ่ายไว้) เห็นว่าสวยดี ต้นทุนไม่แพงด้วย ตกลงธุรกิจส่วนตัวของกลุ่มเราก็ตกลงว่าจะทำโมเดลตุ๊กตากระดาษกันนี่แหล่ะ

ก็คืออาจารย์สั่งให้จับกลุ่ม 3 คนกับเพื่อน  แล้วให้ 3 คนนี้ลงทุนทำธุรกิจส่วนตัวร่วมกัน  เราก็… เฮ้ย! ยกมือถามอาจารย์ไปเลยนะ “จะไม่โหดเกินไปเหรอคะ พวกหนูยังเรียนอยู่แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาลงทุนทำธุรกิจส่วนตัวกัน”  อาจารย์ยิ้ม (แบบ…กรูรู้แล้วว่าเมิงต้องถาม-*- )  ตอบมาว่าทำได้  พวกรุ่นพี่ๆ ก็ทำมาแล้ว  อาจารย์กำหนดให้หุ้นส่วน 3 คน (ก็คือเพื่อนที่รวมกลุ่มกัน 3 คน) ให้ลงทุนคนละไม่เกิน 500 บาท เงินทุนแรกเริ่มของธุรกิจส่วนตัวที่พวกเราต้องทำจะต้องไม่เกิน 1500 บาท (เขียมโคตรอ่ะ!!)  แม่เจ้าประคุณเป็นอาจารย์ ชัวร์มากมายว่านักศึกษาต้องทำให้ ให้แต่ละกลุ่มทำธุรกิจส่วนตัวด้วยเงินทุนไม่เกินพันห้าร้อยบาทเนี่ยนะ!!

ข้อกำหนดของอาจารย์ก็คือ  ไปหาเอาเหอะว่าจะทำธุรกิจส่วนตัวอะไร ให้เลือกทำอะไรก็ได้ตามแต่ความถนัดของพวกเรา  จะลงทุนแบบไหนเท่าไหร่ก็ได้ในขอบข่ายเงินลงทุนที่ต้องไม่เกินหนึ่งพันห้าร้อยบาท จะขายยังไงที่ไหนเมื่อไหร่ ก็แล้วแต่ช่องทางการตลาดของพวกเราที่จะต้องไปหาเอาเองว่าโปรดักส์ของธุรกิจส่วนตัวที่ทำนั้นจะเอาไปขายที่ไหน  แต่ต้องมีบัญชีสินค้า ต้องทำให้เรียบร้อยใบส่งของ ใบรับของ ตีของคืนของเหลือ พวกนี้ต้องลงเอกสารให้ละเอียด  แล้วก็หลักฐานการเงินรวมถึงบัญชี ต้องทำให้เรียบร้อย  คือมันเป็นโปรเจคร่วมกันแค่เทอมเดียว เลยไม่จำเป็นต้องไปเปิดบัญชีชื่อร่วมหรืออะไร  แต่หลักฐานการเงินต้องครบ ต้องเรียบร้อย ใบเสร็จรับเงิน ใบเสร็จต้นทุน บัญชี บลาละลาบลาบลาหลายๆ อย่างเลย  โดยธุรกิจส่วนตัวที่เรากับเพื่อนจะต้องทำนั้น อาจารย์กำหนดให้ว่า เมื่อจบเทอม คือก่อนสอบ 1 อาทิตย์ เราต้องทำสรุปรายงานส่งให้อาจารย์ และธุรกิจส่วนตัวของเรา(กับเพื่อน งานกลุ่มอ่ะ) ต้องมีผลกำไรสุทธิปลายเทอม ไม่ต่ำกว่าห้าพันบาท  โหดดีป่ะ ^;^

ไอ้เพื่อนๆ  กลุ่มอื่นมันว่าโหดกัน แต่เราว่ากำหนดผลกำไรห้าพันบาทโคตรจิ๊บมากๆ เลยอ่ะ คือปกติเราก็ชอบขายนู่นขายนี่อยู่แล้ว มีไอเดียจะทำของขายใหม่ๆ ตั้งเยอะ ทุน 5000 ซื้อของถูกๆ ยางลบก้อนละบาทมาขายก็ได้ เด่อ  ก็เลยคิดว่าโปรเจคธุรกิจส่วนตัวที่อาจารย์ส่งมานี่ก็น่าสนุกเหมือนกันนิ ต้งอลองดูสักตั้งแล้ว.

ปีที่แล้วมีปัญหากับภรรเมียของเจ้านาย  ไม่รู้พี่แกไปสืบอีท่าไหนมาเลยรู้ว่าเรากับเจ้านายเป็นกิ๊กกัน เฮ้ย!! ไม่ใช่ๆ เรามีแฟนแล้ว รักเดียวใจเดียวหรอก แต่ไม่รู้อีท่าอ่ะดิ คุณนายภรรเมียของเจ้านาย ดันมาเข้าใจผิดว่าเรากับฝาละมีเค้ามีอะไรได้กัน (คิดไปได้ ฝาละมีตัวเองหน้าตาอย่างกับพ่อแม่ไม่ได้ตั้งใจทำออกมาให้คนมองว่าหล่อเลยแท้ๆ ดูถูกรสนิยมเราชะมัด)  ก็นั่นแหละ เลยเกิดปัญหาให้เราต้องออกจากงานโดยที่ยังไม่ทันเก็บเงินตั้งตัวหรืออะไรเลย

เราก็แบบ… ตำแหน่งงานเราคือ เลขา ถ้าเวลาทำงานตำแหน่งนี้เจอเต้านายผู้หญิงก็ชอบใช้จุ๊กจิกด้วยเรื่องส่วนตัว โทษเหอะ ใช้ให้เราไปหุงข้าวเตรียมอาหารเย็นให้ยังเคยเลย (เห็นกรูเป็นแม่บ้านหรือไงวะ หอก)  แต่ถ้าเจ้านายเป็นผู้ชาย มะเอาอ่ะ  เพราะเดี๋ยวก็เกิดปัญหาเดิมๆ แบบรอบนี้ขึ้นมาอีก ก็เลยคิดว่าหันมาทำธุรกิจส่วนตัวดีกว่า ไม่ต้องเจอปัญหาเจ้านายงี่เง่าดี

ทีนี้เรามีสูตรสาคูไส้หมูอยู่  มันไม่เหมือนกับสาคูไส้หมูที่ขายเกร่อๆ ตามท้องตลาดหรอกนะ  สูตรนี้ได้มาจากตำราของคุณยายที่เป็นหม่อมเก่า… สูตรชาววัง (น้ำวน) 55555  เราเคยทำหลายรอบแล้ว ใครๆ ก็ชมว่าอร่อย ปีใหม่ทำแจกคนอื่นทุกปี มีแต่คนมาขอสูตร ดีใจมาอ่ะ  ก็เลยคิดว่าจะทำสาคูไส้หมูแหล่ะเป็นธุรกิจส่วนตัวซะเลย  ทีนี้ปัญหาคือว่าทุนทำสาคูไสว้หมูอ่ะไม่เท่าไหร่หรอก  แต่ทุนทำร้านนี่จิ๊ ธุรกิจส่วนตัวของเราที่จะทำนั้นเรามีมำเลอยู่แถวสีลม ค่าเช่าตึก… ตึกเป็นของเพื่อนเราเอง เค้าให้เราเช่า ค่าเช่าเลยถูกมากอ่ะ ปัญหาคือค่าตกแต่ง โอ๊นเครียด อยากทำธุรกิจส่วนตัวแต่ไม่มีทุน  เราจะไปหาทุนที่ไหนมาทำสาคูธุรกิจส่วนตัวของเราดีล่ะเนี่ย เครียดๆ