ธุรกิจแฟรนไชส์

หลายคนรู้จักและได้ยินคำว่าธุรกิจแฟรนไชส์มานานแล้ว โดยหลักๆ แล้วคนจะมองเห็นถึงข้อดีของธุรกิจแฟรนไชส์ว่า เป็นการร่วมมือกันในผลประโยชน์ที่ลงตัวระหว่างผู้ขายแฟรนไชส์ที่ต้องการขยายสาขาและผู้ซื้อแฟรนไชส์ที่ต้องการทำธุรกิจแต่ไม่มีความรู้และความชำนาญ ก็พึ่งพาทั้งโปรดักส์และ know how ของผู้ขาย ซึ่งจะทำให้โอกาสในการทำธุรกิจประสบผลสำเร็จมีสูงขึ้น… มันเป็นอย่างนั้นจริงหรือเปล่าลองมาเรื่องนี้นะ

ถ้าจะบอกว่าคนซื้อแฟรนไชส์เพราะต้องการทำธุรกิจส่วนตัวแต่ขาดความรู้และความชำนาญ ตรงนี้เราไม่เห็นด้วยเลยล่ะ คนเราไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ โดยไม่รู้จักศึกษาและทำเอง  การที่คุณซื้อแฟรนไชส์ทั้งๆ ที่คุณไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งๆ นั้นเลยสุดท้ายคุณจะโดนเจ้าของแฟรนไชส์เอารัดเอาเปรียบ ยกตัวอย่างธุรกิจแฟรนไชส์พิซซ่าแบรนด์ดังแบรนด์หนึ่ง  มีนักธุรกิจท่านหนึ่งซื้อแฟรนไชส์พิซซ่าตัวนี้มาเปิดร้านพิซซ่าในประเทศไทย บุกเบิกทำจนดังมีสาขามากมาย ต่อมาเจ้าของแฟรนไชส์เริ่มเห็นช่องทางของตลาดพิซซ่าในประเทศนี้ว่าขยายตัวได้ รายได้ดี เจ้าประคุณเอ๊ย~ เขาเล่นยึดแฟรนไชส์คืนไม่ให้ต่อสัญญาซะงั้นเลยล่ะ  เสร็จแล้วก็บินตรงมาจะบุกเบิกตลาดตัวนี้ในประเทศไทยเองเลย

แล้วคนที่ซื้อแฟรนไชส์ไปจะเป็นยังไงล่ะค่ะ ก็โง่สิ… โง่แน่ๆ ถ้าเขาไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับโปรดักส์อะไรต่างๆ ที่ตัวเองทำเลยนะคะ ถึงขั้นเจ๊งทำอะไรไม่ถูกเลยแหละ  แต่บังเอิญว่าโชคดีที่คนไทยไม่แพ้ชาติใดโลก โชคดีว่าผู้ซื้อแฟรนไชส์เขาหัวไว  สาขามีแล้วตลาดมีแล้ว ทำมาจนถึงขั้นนี้ก็ไม่ยอมให้หายไปดื้อๆ ก่อนที่เจ้าของแฟรนไชส์จะเข้ามา เขาเปลี่ยนหน้าร้านทุกร้านของเขาเป็นแบรนด์ใหม่ของตัวเอง  แล้วปรับปรุงพิซซ่าสูตรใหม่ๆ ขึ้นมาที่ไม่ซ้ำกับสูตรของแฟรนไชส์ที่ซื้อมา  เราทันไปทานยุคที่เพิ่งเปลี่ยน รสชาติห่วยโคตรเลยเหอะ  แต่ก็หลังๆ อร่อยขึ้นแล้ว ก็คือพัฒนาต่อมาเรื่อยๆ

ตรงนี้แหล่ะค่ะที่เราเห็นว่าไม่ได้หรอกนะ  ถ้าคนซื้อแฟรนไชส์ไม่ศึกษาให้ทะลุปรุโปร่ง คิดแต่จะยืมจมูกเขาหายใจ เราจะเสียไปแต่เงินค่าแฟรนไชส์โดยที่ไม่สมารถลืมตาอ้าปากเองอย่างได้เลย อย่างนั้นแล้วจะเป็นเจ้าของกิจการสาขาแฟรนไชส์ไปทำไม เปิดร้านกาแฟเล็กๆ ยังมีโอกาสรวยได้เสียมากกว่า